سقوط ۸۴ - جمهوری دوم
Thursday, March 03, 2005
بیانیه بیش از ۵۰۰ تن از فعالان دانشجویی و سیاسی داخل کشور و اظهار نگرانی آنها از اوضاع و احوالات دشوار و پیچیده فعلی نشانگر وجود وضعیت بغرنج و نسبتا ایستای جنبش اصلاح طلبی در شرایط فعلی کشور است. در حال حاضر که هزینه فعالیتهای سیاسی در کشور بشدت بالا رفته است و حتی هر حرکت انتقادی مانند سینه خیز رفتن در میدان مین است، شجاعت این افراد که از فردای پخش این بیانیه هر کدام در معرض جلب و بازداشت و آدم ربایی و زندان و ناپدید شدن قرار می گیرند – و البته بسیاری از آنها این تجربه تلخ را دارند- بسیار قابل تحسین و ارج گذاری است. مسائلی مانند نگرانی از تجزیه خاک میهن و رشد حرکتهای استقلال طلبانه قومی و آسیب دیدگی منافع ملی در عرصه بین المللی و مانع تراشیهای متعدد در مسیر فعالیتهای استراتژیک اقتصادی، مشکلات و ناهنجاریهای فرهنگی و اجتماعی و عدم توزیع عادلانه ثروت و انحصار قدرت در مداری کاملا بسته و مخصوص خودیها، نشاندهنده عمق فاجعه در ایران امروز و شدت نگرانی نیروهای دلسوز و وطن پرست میباشد. این مشکلات با بیان کلی آماری خود در واقع کارنامه فعالیت و عمکرد جمهوری اسلامی در طی بیش از ربع قرن در ایران عزیز میباشد. مقایسه این بیانیه با نامه سرگشاده جمعی از اساتید ایرانی و خارجی به مردم امریکا در جهت هشدار و بر حذر داشتن از حمله نظامی مستقیم و یا غیر مستقیم نشاندهنده تفاوتهای بارز در دیدگاههای فعالان سیاسی داخل و خارج از کشور است. ضمن ارج نهادن به تلاش دوستان ساکن نقاط امن باید متذکر شد نامه سرگشاده این دوستان عمدتا بیانگر نگرانی از تلفات محتمل انسانی و اقتصادی و بهدر رفتن سرمایه های ملی و نقض حقوق بشر در صورت حمله امریکا میباشد. این نوع نگاه فریزری ۲٨ مردادی نشاندهنده شدت بی اطلاعی از اوضاع و احوال فعلی کشور و عدم شناخت از جامعه امروزی ایرانی و عدم درک و پی بردن به دغدغه های نسل جوان میباشد. برای این دوستان ساکن سواحل امن و مطمئن، مخالفت با سیاستهای جنگ طلبانه امریکا بخصوص بعد از حمله به عراق و دروغگویی در مورد سلاحهای کشتار جمعی عراق از اهمیت بیشتری برخوردار است. ادعای بسیاربزرگ اینان اعلام نظر قاطع از طرف مردم در مخالفت با حمله نظامی امریکا و یادآوری تاریخی مبارزه ایرانیان با اشغالگران است – که جا دارد مورد بحث قرار گیرد- از بعضی از این دوستان شنیده میشود که اگر امریکا به ایران حمله کند به ایران بازگشته و اسلحه بدست گرفته و خواهد جنگید، ادعایی که بیشتر به جوک شبیه است.
در مقابل نگاه فعالان سیاسی داخل کشور نگاه افرادی است که شرایط سخت زندگی سیاسی و اجتماعی و انواع تبعیضات و محرومیتها را با گوشت و پوست و استخوان خود لمس کرده و تحمل میکنند، قله کوه یخی مشکلات و ناهنجاریهای فرهنگی و اجتماعی را دیده و احساس خطر کرده با نگرانی بدنبال راه حل معقول و قابل اجرا در داخل کشور و نه ناجی خارجی میگردند. مشکلات اینان و جامعه امروزی نه رسوایی زندان ابو غریب و گوانتانامو که گسترش فساد و فقر و فحشا و اعتیاد و بیکاری و ناامیدی در نسل جوان است و مسبب همه این مشکلات را نه امریکا بلکه حکومت جمهوری اسلامی و سیاستهای تنگ نظرانه آن در ۲۵ سال گذشته میبیند. ضمن احترام به حرکت قابل ستایش فعالان داخل کشور و همراهی با ایشان بنظر میرسد و شاید بهتر میبود که این عزیزان با بیان صریحتر – که البته در شرایط حاضر بسیار پر هزینه میتواند باشد- ابتدا دامنه و تعداد افراد امضاء کننده را با باز کردن فضا و امکان ورود دیدگاههای و نیروهای معتقد به حکومت مردمسالار و آزاد اندیش و نیروهای سکولار و نه صرفا مسلمان و مذهبی بلکه تمامی ایرانیان و با محوریت اصول اساسی حقوق بشر فراهم نموده و دیدگاههای متعدد و متفاوت را نیز در داخل این مجموعه گنجانده و در مرحله بعد با تعیین خواستهای عینی و مطالبات جامعه، حکومت را وادار به موضعگیری روشن در برابر خواستهای مردمی نمایند. لغو نظارت استصوابی، آزادی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی و مطبوعاتی، رفع توقیف از روزنامه ها، پیگیری پرونده های قتلهای زنجیره ای و کوی دانشگاه، محاکمه افراد و عناصر امنیتی و اطلاعاتی و قوه قضائیه که مرتکب جنایت شده اند و خواست نهایی مبنی بر رفراندوم برای تعیین نوع رژیم و تغییر وتدوین قانون اساسی میتواند بعنوان اهداف مشخص در این مسیر تعیین گردد. مسلما مرکز ثقل حرکتهای آتی جنبش اصلاح طلبانه در داخل کشور و نه در خارج خواهد بود. حرکت این فعالان درجهت تشکیل یک جبهه فراگیر خواهان دموکراسی شامل کلیه نیروها و افراد آزادیخواه مذهبی وسکولار ولی پایبند به اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر میتواند بسرعت پشتیبانی مردمی را با خود بهمراه داشته و در جایگاه اصلی ترین گروه مرجع در جامعه قرار گیرد. این جبهه یا اتحادیه خواهان دموکراسی با مطرح نمودن خواستهای کاملا عینی و قابل درک و لمس برای مردم، مطالبات آنها را تعریف و شکل داده، باعث تقویت جبهه نیروهای هوادار دموکراسی و ریزش نیروهای طرف مقابل و جلب آراء و پشتیبانی ٨۰ درصدی مخالفان و ناراضیان از وضع موجود گشته و باعث تثبیت مطالبات سیال توده های ناراضی خواهد گردید. نکته مهمتر اینکه این حرکت بسرعت میتواند بعنوان یک عامل بازدارنده در مقابله با تحرکات و تجاوزات احتمالی خارجی تبدیل گردیده و ضمن ایجاد یک سپر امنیتی در برابر زیاده خواهی غربیها و جلوگیری از ساخت و پاختهای پنهانی حکومت با قدرتهای خارجی و وجه المصالحه شدن ویا قربانی شدن جنبش در این میان، پتانسیل مهمی در معادلات قدرتهای جهانی را مطرح نماید. مسلما یک جبهه مردمی هواخواه دموکراسی با توجه به قابلیتهای اطلاعاتی امروزی در دنیا و با توجه به اینکه مردم دنیا شاهد انقلابات متعدد مخملی و صورتی و نارنجی بوده و هستند میتواند افکار عمومی غرب و بدنبال آن حکومتهای آنان را تحت تاثیر قرار داده و به پشتیبانی خود وادار نماید.
